Urban Strike: The Sequel to Jungle Strike

Opis

Urban Strike: The Sequel to Jungle Strike to trzecia i ostatnia odsłona kultowej trylogii gier akcji z helikopterami w roli głównej na systemy 16-bitowe. O ile dwie pierwsze części zostały wydane bezpośrednio przez Electronic Arts, port na konsolę SNES został powierzony studiu Black Pearl Software (spółce zależnej THQ). Fabuła stanowi domknięcie sagi o starciu z H.R. Malone’em – miliarderem, magnatem medialnym i dawnym liderem sekty, który planuje zdestabilizować Stany Zjednoczone przy użyciu superbroni. Teatr działań wojennych przesuwa się z pustyni i tropików w stronę gęstej zabudowy miejskiej Ameryki Północnej, w tym San Francisco, Las Vegas oraz Waszyngtonu.

Kluczowym novum w Urban Strike jest wprowadzenie misji pieszych, co stanowiło debiut w ramach serii. W wyznaczonych punktach pilot musi opuścić Super Apache i wejść do budynków, bunkrów czy platform wiertniczych, aby toczyć walkę w rzucie izometrycznym. Segmenty te wymagają poruszania się po ciasnych korytarzach i eliminacji wrogów z karabinu, co dodaje element taktycznej bezbronności poza kokpitem. Ponadto gra poszerza arsenał o szybki pojazd naziemny (GAV) oraz ciężko opancerzony śmigłowiec transportowy, z których każdy posiada odmienną fizykę lotu i zestaw uzbrojenia. Rdzeń rozgrywki, polegający na zarządzaniu paliwem, pancerzem i amunicją, pozostał niezmieniony, co wymusza ciągłe monitorowanie mapy w poszukiwaniu skrzyń z zaopatrzeniem pośród miejskiej dżungli.

Wersja na SNES musiała zmierzyć się z kompromisami technicznymi wynikającymi z przeniesienia złożonego silnika z Mega Drive na architekturę Nintendo. Podobnie jak w poprzednikach, pole widzenia jest znacznie zawężone, co podnosi poziom trudności poprzez skrócenie czasu reakcji na zagrożenia spoza ekranu. Co więcej, w trakcie intensywnych starć z dużą liczbą obiektów i wybuchów gra bywa podatna na spadki płynności. Choć sprzęt Nintendo zapewnia żywszą paletę barw i wyższą jakość próbek dźwiękowych dzięki układowi Sony SPC700, te wizualne atuty są często przyćmiewane przez nierówną wydajność oraz usunięcie niektórych klatek animacji z odpraw przedmisyjnych w wersji PAL.

Ówczesny odbiór krytyków w Australii był umiarkowanie pozytywny, choć mniej entuzjastyczny niż w przypadku poprzednich części. Magazyn Hyper zauważył, że o ile segmenty piesze były interesującą nowinką, o tyle techniczne spowolnienia i przybliżona kamera uczyniły ten tytuł najbardziej frustrującym z całej trylogii portów. Podobnie Nintendo Magazine System Australia podkreślił imponującą skalę 10 rozbudowanych misji, przyznając jednocześnie, że formuła „Strike” zaczynała już trącić myszką. Tytuł ten wyznaczył kres dominacji serii, zanim ta przeniosła się w erę 32-bitową wraz z premierą Soviet Strike.