Tomorrow Never Dies

Beschrijving

Tomorrow Never Dies kreeg de zware taak om op te volgen wat algemeen wordt beschouwd als een van de belangrijkste console-shooters ooit. Na het enorme kritische en commerciële succes van GoldenEye 007 van Nintendo en Rare op de N64, werd de licentie voor James Bond-videospellen opgepikt door Electronic Arts. EA vertrouwde de ontwikkeling toe aan Black Ops Entertainment, wat resulteerde in een PS1-exclusieve titel die de franchise een compleet andere richting in stuurde.

Het meest opvallende en schurende verschil tussen beide games is het perspectief. Waar GoldenEye het genre van de console-FPS revolutioneerde, koos Tomorrow Never Dies volledig voor een Third-Person Shooter-format. Hierdoor konden spelers het personagemodel van Pierce Brosnan daadwerkelijk door de omgeving zien bewegen, wat aansloot bij het doel van EA om een sterk cinematografische, filmische ervaring te creëren. Dit betekende echter ook dat men zwaar moest leunen op een nogal stroef auto-aim systeem, dat de bevredigende, precieze handmatige besturing die Rare op de N64 had geperfectioneerd, miste.

Bij het vergelijken van de twee is het grootste gemis in Tomorrow Never Dies het volledige ontbreken van een multiplayer-modus. GoldenEye vestigde zijn reputatie in huiskamers wereldwijd met zijn legendarische splitscreen-deathmatches voor vier spelers. Het uitbrengen van een Bond-game met een hoog profiel, slechts twee jaar later, die enkel een single-player campagne bevatte, werd door de wereldwijde gaming-gemeenschap als een enorme teleurstelling ervaren, wat de langetermijnwaarde aanzienlijk beperkte. Het moet gezegd dat de game probeerde de gameplay te diversifiëren om aan te sluiten bij de scènes uit de film. Waar GoldenEye je volledig te voet of in een tank hield, bevat Tomorrow Never Dies specifieke missies met auto’s en ski’s. De soundtrack, gecomponeerd door Tommy Tallarico, is eveneens een lichtpunt en vangt het klassieke, koperblazers-zware spionagesfeertje van de filmfranchise uitstekend.

Hoewel de kracht van de Bond-IP zorgde voor een groot commercieel succes, wordt de titel historisch gezien als de mindere Bond-game ten opzichte van GoldenEye. Het diende in feite als een ruwe, experimentele opstap voordat EA zijn draai met de 007-licentie volledig vond in het PlayStation 2-tijdperk.