Tomorrow Never Dies

Opis

Gra Tomorrow Never Dies stanęła przed niezwykle trudnym wyzwaniem, musząc zmierzyć się z legendą jednej z najważniejszych strzelanek w historii konsol. Po spektakularnym sukcesie krytycznym i komercyjnym tytułu GoldenEye 007 na Nintendo 64, licencję na gry z Jamesem Bondem przejęło Electronic Arts. Wydawca powierzył proces produkcji studiu Black Ops Entertainment, co zaowocowało ekskluzywnym tytułem na pierwsze PlayStation, obierającym zupełnie inny kurs niż poprzednik.

Najbardziej zauważalną i wywołującą dyskusje zmianą jest perspektywa. Podczas gdy GoldenEye zrewolucjonizowało gatunek FPS, Tomorrow Never Dies w całości postawiło na trzecioosobową strzelankę (TPS). Pozwoliło to graczom na obserwowanie postaci Pierce’a Brosnana w akcji, co wpisywało się w ambicje EA, by stworzyć doświadczenie przypominające kinowe widowisko. Wiązało się to jednak z koniecznością oparcia się na dość topornym systemie automatycznego namierzania, któremu brakowało precyzji i satysfakcji, jaką oferował manualny celownik Rare na N64.

Porównując oba tytuły, największym rozczarowaniem w Tomorrow Never Dies jest całkowity brak trybu multiplayer. GoldenEye na stałe wpisało się w historię gier dzięki swoim niezapomnianym pojedynkom na podzielonym ekranie. Wydanie głośnej gry o Bondzie zaledwie dwa lata później, oferującej wyłącznie kampanię dla pojedynczego gracza, zostało przyjęte przez społeczność z dużym niedosytem, co znacząco wpłynęło na żywotność produkcji. Trzeba jednak oddać twórcom, że starali się urozmaicić rozgrywkę, nawiązując do scen akcji z filmu. O ile w GoldenEye ograniczaliśmy się głównie do walki pieszej lub jazdy czołgiem, Tomorrow Never Dies wprowadza dedykowane misje z prowadzeniem pojazdów i jazdą na nartach. Mocnym punktem jest również ścieżka dźwiękowa autorstwa Tommy’ego Tallarico, która doskonale oddaje dęciakowy, szpiegowski klimat serii filmowej.

Mimo że siła marki Bond zapewniła grze globalny sukces finansowy, w pamięci graczy pozostała ona jako tytuł wyraźnie ustępujący GoldenEye. W praktyce stanowiła ona surowy, eksperymentalny krok przed momentem, w którym EA w pełni odnalazło swój styl operowania licencją 007 w erze PlayStation 2.