Dōbutsu Banchō

Opis

Jako jedna z wczesnych produkcji na konsolę GameCube, Dōbutsu Banchō pierwotnie powstawało jako projekt na przystawkę Nintendo 64DD, zanim przeniesiono je na GameCube’a. Tytuł przenosi gracza w abstrakcyjną, kubistyczną dzicz, gdzie każde stworzenie – łącznie z bohaterem – zbudowane jest z kanciastych paneli „mięsa” przytwierdzonych do korpusu w kształcie sześcianu. Na zachodnich rynkach gra ukazała się pod tytułem Cubivore: Survival of the Fittest. Zaczynasz jako słaba jednostka z pojedynczym panelem kończyny, a Twoim zadaniem jest atakowanie innych zwierząt, odrywanie ich członków i konsumpcja w celu regeneracji, przejmowania kolorów oraz wywoływania mutacji. Różne barwy i konfiguracje ciała zapewniają nowe zdolności: prędkość, siłę skoku czy moc ataku – w grze istnieje ponad 100 możliwych form ewolucji. To mieszanka w duchu E.V.O.: Search for Eden oraz Seaman, wzbogacona o znacznie większą dawkę akcji. Celem jest przetrwanie wielu „pokoleń” potomstwa, z których każde jest silniejsze od poprzedniego, aż osiągniesz poziom pozwalający wyzwać na pojedynek Killer Cubivore’a i przywrócić życie zamierającej dziczy. Mechanika rozgrywki łączy proste, lecz wymagające strategii starcia (namierzanie, skoki, szarpanie i pożeranie) z osobliwą pętlą doboru naturalnego. Całość utrzymana jest w dziwacznie ujmującym tonie, balansując między wyzwaniem survivalowym a absurdalnym humorem. Styl wizualny, celowo prymitywny i geometryczny, nawiązuje do nazwy konsoli GameCube oraz tematyki sześcianów. System mutacji oparty na odrywaniu kończyn i kolorach przypomina nieco zależności typów z serii Pokémon, połączone z przystępnością bijatyk pokroju Power Stone czy Custom Robo. Efektem jest hybryda, która wymyka się sztywnym ramom gatunkowym: to po części bijatyka, symulator przetrwania i eksperyment ewolucyjny, zamknięty w minimalistycznej, kanciastej oprawie. Gra doskonale oddaje ducha eksperymentalnych projektów końcówki ery N64, co nie dziwi, biorąc pod uwagę jej korzenie w Nintendo 64DD – dzieli ona wspólne DNA z takimi tytułami jak Doshin the Giant (również przeniesionym na GameCube), stawiając na mały zespół, niszowy koncept i surową wizualnie estetykę.