Lost Sphear

Beschrijving

Lost Sphear is de tweede titel in de trilogie van Tokyo RPG Factory, volgend op I Am Setsuna. Het project kwam voort uit het initiatief van Square Enix om de essentie van klassieke JRPG’s uit de jaren 90 te heroveren. De wereld in deze game wordt bedreigd door een mysterieus fenomeen genaamd ‘Lost’, waarbij complete steden, landschappen en herinneringen verdwijnen in een witte leegte. De protagonist, Kanata, ontdekt dat hij over het vermogen beschikt om deze verloren gebieden te herstellen door herinneringen aan te wenden. Samen met zijn metgezellen Lumina, Locke en Van begint hij aan een reis om de wereld te herbouwen en de bron van de crisis te achterhalen. Dit thema roept herinneringen op aan Enix-klassieker Terranigma, al reikt het niet tot dezelfde hoogten. Desalniettemin is de mechaniek rondom het herstellen van herinneringen cruciaal voor zowel het narratief als de gameplay, waarbij thema’s als identiteit en herinnering naadloos worden verweven met de voortgang van de speler.

Op mechanisch vlak bouwt Lost Sphear voort op het vertrouwde Active Time Battle-systeem uit eerdere RPG’s van Square, maar voegt daar een flexibel positioneringssysteem aan toe waarmee personages tijdens gevechten kunnen bewegen om hun bereik te optimaliseren en zwaktes uit te buiten. Daarnaast zijn er ‘Vulcosuits’, bepantserde harnassen die personages van verbeterde vaardigheden en tactische opties voorzien. De visuele stijl is helder en minimalistisch, met een sterke nadruk op nostalgische ontwerpkeuzes die doen denken aan de RPG’s uit het 16- en 32-bit tijdperk, zij het vertaald naar moderne 3D-graphics.

Critici prezen de gepolijste gevechten en de thematische ambitie, maar merkten vaak op dat de game nogal leunt op eerdere successen en de emotionele diepgang van zijn inspiratiebronnen mist. Ook ik merkte dat de band met de personages achterblijft. De titel is primair gericht op liefhebbers van traditionele JRPG-ontwerpen. Lost Sphear was onderdeel van de poging van Tokyo RPG Factory om de ‘gouden eeuw’ van het genre naar een moderne context te tillen. De mechanieken en narratieve motieven verwijzen opzettelijk naar Chrono Trigger en Final Fantasy VI, al onderstreept de algehele ontvangst hoe lastig het is om een balans te vinden tussen eerbetoon en innovatie. De trilogie werd uiteindelijk afgesloten met Oninaki.