Enemy Zero

Opis

Enemy Zero stanowi centralny punkt trylogii gier studia WARP autorstwa Kenjiego Eno, w której główną rolę odgrywa „cyfrowa aktorka” Laura. Tożsamość tego tytułu najpełniej definiuje jego relacja z D (1995) oraz D2 (1999). W grze D postać Laury została wprowadzona w surrealistyczną, opartą na zagadkach narrację grozy, w której gracz porusza się po środowisku FMV, odkrywając gotycką tajemnicę. Tytuł ten ugruntował specyficzny styl WARP: filmową prezentację, niepokojącą atmosferę oraz koncepcję powracającej cyfrowej aktorki, która wciela się w różne role w kolejnych projektach.Enemy Zero ponownie wykorzystuje postać Laury, przenosząc ją jednak w realia science-fiction na pokład opuszczonego statku kosmicznego. Choć eksploracja w formie FMV pozostała, została ona połączona z nawigacją pierwszoosobową w czasie rzeczywistym, gdzie przeciwnicy są niewidzialni i wykrywalni jedynie za pomocą sygnałów dźwiękowych. Ta mechanika zmusza graczy do polegania na słuchu zamiast na wzroku, budując napięcie, które odróżniało produkcję od D. Takie podejście do rozgrywki opartej na dźwięku zostało w pełni zrealizowane w innym tytule WARP, Real Sound Kaze no Regret, który w zasadzie całkowicie rezygnował z warstwy wizualnej.Enemy Zero jest również istotny ze względu na swoją wyłączność na konsolę Saturn. Gra była początkowo zapowiadana na platformę PlayStation, jednak podczas oficjalnej prezentacji, w spektakularnym geście poirytowania wobec polityki Sony, Eno zszedł ze sceny i ogłosił, że tytuł ukaże się wyłącznie na Saturnie. Produkcja trafiła później na systemy Windows, ale nigdy na PlayStation.Wydane później na konsolę Dreamcast D2 dopełnia trylogię, powracając do scenerii grozy, lecz w pełnym środowisku 3D, łącząc mechaniki survivalu z filmową narracją. Podczas gdy D stawiało na statyczność i zagadki, a Enemy Zero eksperymentowało z dźwiękiem i niewidzialnością, D2 postawiło na survival akcji, ukazując ewolucję roli Laury w odpowiedzi na możliwości sprzętowe i zmieniające się oczekiwania gatunkowe. Podsumowując, trylogia stanowi dowód fascynacji Eno wykorzystaniem jednej cyfrowej aktorki do eksploracji różnych gatunków: od gotyckiego horroru, przez suspens sci-fi, aż po survival akcji, przy jednoczesnym przesuwaniu granic prezentacji i percepcji gracza. Enemy Zero był najbardziej radykalnym ogniwem tej serii, nie tylko ze względu na niewidzialnych przeciwników i poleganie na audio, ale również przez symboliczne zerwanie z Sony, co uczyniło go zarówno grą, jak i manifestem twórczej niezależności.