Street Racer

Opis

Street Racer był elementem strategii firmy Ubi Soft, mającej na celu przeniesienie ich 16-bitowych marek w erę 32-bitową, będąc kontynuacją wydań na SNES, Mega Drive, Amigę oraz PlayStation. Gra opiera się na fundamencie ustanowionym przez Super Mario Kart, łącząc zręcznościowe wyścigi z mechaniką walki. Gracze wybierają spośród ośmiu ekscentrycznych postaci, z których każda dysponuje unikalnymi pojazdami i tematycznymi trasami.

W praktyce otrzymaliśmy 16-bitową grę uwolnioną na potężnej architekturze Saturna, wykorzystującej dwa 32-bitowe procesory. Edycja na Saturna oferowała 24 trasy w różnych środowiskach oraz pięć trybów gry: Championship, Single Race, Time Trial, Rumble (tryb walki) oraz Soccer (nietypowy wariant, w którym gracze przepychają wielką piłkę do bramek). Pod względem graficznym wersja na Saturna poprawiła 16-bitowe pierwowzory dzięki płynniejszemu skalowaniu, bogatszej palecie barw i bardziej szczegółowym tłom, choć krytycy wskazywali, że prezentowała się archaicznie w porównaniu do ówczesnych ścigałek 3D, takich jak Sega Rally Championship czy Daytona USA. Z dzisiejszej perspektywy widać jednak wyraźnie, że był to kolejny przypadek desperackiej pogoni za 3D, zanim sprzęt był na to gotowy, podczas gdy 2D na Saturnie osiągnęło swoje apogeum. Paradoksalnie, te dwuwymiarowe produkcje zestarzały się znacznie lepiej niż wczesne tytuły 3D. Gra obsługiwała do ośmiu graczy jednocześnie, wymagając użycia dwóch adapterów na 6 graczy, choć czytelność rozgrywki na podzielonym ekranie pozostawiała wiele do życzenia.

Odbiór gry w tamtym czasie był mieszany. Mimo różnorodności tras i chaotycznej zabawy w trybie wieloosobowym, postrzegano ją jako nieoryginalnego klona Mario Kart, który miał trudności z przebiciem się na tle własnych wyścigów Segi. Z perspektywy lat ocena ta uległa zmianie. Street Racer Extra znacząco rozbudował formułę Mario Kart, oferując 8-osobowy split-screen, podczas gdy Super Mario Kart pozwalało jedynie na dwóch graczy, a nawet późniejsze Mario Kart 64 nie oferowało takiej liczby osób na jednym ekranie. Podczas gdy ówczesna uwaga była skupiona na surowej nowości grafiki 3D, większość wczesnych gier tego typu zestarzała się niekorzystnie, podczas gdy zaawansowane tytuły 2D z tego okresu zachowały swój szlif i ponadczasowy charakter.