Stuntman (Platinum)

Beschrijving

Met Stuntman maakte Reflections Interactive de gedurfde overstap van de openwereldformule uit Driver naar een strikt lineaire, doelgerichte ervaring die het leven onder hoge druk van een Hollywood-stuntman simuleert. De titel vangt de fascinatie van die tijd voor ‘behind-the-scenes’ dvd-extra’s en verruilt de vrijheid van rondrijden in de stad voor rigide, gechoreografeerde scènes. Het ontwerp benadrukt trial-and-error en cinematografische flair, waarmee het een duidelijk alternatief vormde voor de gangbare arcaderacers door perfectie te eisen in plaats van enkel snelheid.

De gameplay draait om een Career Mode waarin de speler stunts moet voltooien voor zes fictieve films, waaronder de door Guy Ritchie geïnspireerde ‘Toothless in Wapping’ en de ‘Dukes of Hazzard’-parodie ‘A Whoopin’ and a Hollerin”. In tegenstelling tot traditionele racegames wordt succes bepaald door een regisseur die commando’s schreeuwt (“Links! Over! Springen! Actie!”) die met uiterste precisie moeten worden opgevolgd. Het missen van een markering of een crash leidt direct tot “Cut!” en een gedwongen herstart. Deze editie introduceerde de ‘Stunt Constructor’, een modus waarin spelers rekwisieten (schansen, loops, vuurringen) konden vrijspelen om hun eigen, natuurkundig uitdagende parcoursen te bouwen.

De ontwikkeling maakte gebruik van een doorontwikkelde versie van de Driver-physics engine, wat voertuigen een opvallend “zwaar” en vering-gericht rijgedrag gaf. Een cruciaal onderdeel was het ‘Replay’-systeem, waarmee spelers geslaagde runs konden terugkijken, gemonteerd met dramatische camerahoeken en visuele filters om het geheel op een bioscooptrailer te laten lijken. De PlayStation 2-versie kampte echter met aanzienlijke laadtijden tussen herhalingen; omdat het spel tientallen pogingen vereiste om een scène perfect uit te voeren, vormden de wachttijden van 20 tot 30 seconden een grote bron van frustratie. De PAL-versie staat bovendien bekend als een ‘luie’ port: het spel draait op 50Hz, waardoor de snelheid van de actie en de AI-voertuigen lager ligt dan in de NTSC-tegenhanger.

Stuntman ontving verdeelde recensies, waarbij critici verscheurd waren tussen de genialiteit van het concept en de meedogenloze uitvoering. Journalisten prezen de realistische voertuigfysica en de voldoening van een perfect uitgevoerde take, maar bekritiseerden regelmatig de onvergeeflijke moeilijkheidsgraad en de frustrerende gameplay-loop. Het spel vond zijn grootste publiek bij de hardcore racefan die de simulatieaspecten waardeerde, terwijl de strenge ‘pass-or-fail’-mechanica voor de casual speler vaak te veeleisend bleek. Achteraf wordt de titel beschouwd als een cultklassieker met een briljant uitgangspunt, vooral herinnerd om zijn steile leercurve. Uitgegeven door Infogrames (onder het Atari-merk) in 2002, is deze Britse Platinum-editie later opnieuw gelabeld voor de Australische markt.