D no Shokutaku 2

Paglalarawan

Ang D no Shokutaku 2 (lit: D’s Dining Table 2) ay sumusubaybay kay Laura Parton matapos i-hijack ng mga terorista ang kanyang eroplano at tamaan ito ng bulalakaw sa hilagang bahagi ng Canada. Nagising siya sa isang liblib na cabin kasama ang kapwa survivor na si Kimberly Fox, nang walang maalala sa loob ng walong araw matapos ang pagbagsak, habang ang ibang pasahero ay nagsisimula nang maging mga nilalang na parang halaman. Ang misteryo ay lumalawak mula sa personal na kaligtasan patungo sa isang apocalyptic na labanan na kinasasangkutan ng impeksyon, simbolismong panrelihiyon, at isang mapanirang pwersang dinala sa Mundo ng bulalakaw. Bagama’t ibinenta bilang sequel sa orihinal na D, kakaunti lamang ang pagkakahawig nito maliban sa bida na si Laura, na bumalik bilang isang “digital actress” sa isang ganap na bagong naratibo.

Ang mahahabang cinematic sequences ay nagpapalit-palit sa pagitan ng horror, melodrama, pilosopikal na repleksyon, at sinadyang kabaliwan, na nagbibigay sa nagyeyelong kapaligiran ng atmosperang kakaiba sa anumang inilabas sa Dreamcast. Tinatawid ni Laura ang snow mula sa third-person perspective, naglalakbay sa pagitan ng mga cabin at pasilidad habang ang mga random encounter ay humahadlang sa paggalugad sa pamamagitan ng mga stationary first-person gun battle. Ang mga face-button prompt ang nagpapaharap sa kanya sa mga umaatake na nilalang, ang analogue stick ang kumokontrol sa kanyang pag-target, at ang mga natalong kaaway ay nagbibigay ng experience na nagpapataas ng kanyang maximum health. Ang kanyang submachine gun ay may walang limitasyong bala, habang ang hunting rifle ay pumatay ng mga hayop na ang karne ay maaaring magpanumbalik ng kalusugan. Ang pagsisiyasat sa loob ng mga gusali ay gumagamit ng fixed first-person viewpoints at contextual movement, na nagpapabagal sa bilis patungo sa pagmamasid at pag-interaksyon sa mga bagay. Si Laura ay may dala ring camera, kung saan ang mga litrato ay iniimbak sa VMU para sa pagtingin sa hinaharap, habang ang malawak na cinematics ng pakikipagsapalaran ay bumubuo sa malaking bahagi ng tagal nito.

Ang pagbuo nito ay nagsimula para sa kanseladong 3DO M2 hardware ng Panasonic sa ilalim ng ibang konsepto, na sinasabing halos tapos na bago ito iniwan ni Kenji Eno at muling binuo ang proyekto para sa Dreamcast. Sinusundan din nito ang Enemy Zero sa paggamit kay Laura bilang isang paulit-ulit na digital actress sa halip na isang karakter na may tuluy-tuloy na kwento. Kung ikukumpara sa Resident Evil Code: Veronica, ito ay hindi gaanong disiplinado sa mekanika ngunit mas hindi mahulaan sa anyo, na nagpapalit ng genre anumang oras na hingin ng kwento ang ibang paraan ng interaksyon.

Ang pagtanggap noong panahong iyon ay halo-halo; pinuri ng mga kritiko ang kwento, atmospera, musika, visual direction, at mapangahas na pagbabago ng genre habang binatikos ang paulit-ulit na paglalakbay sa maniyebe, hindi maiiwasang pinsala, sensitibong pag-aim, random na labanan, at mahahabang bahagi na may maliit na kontrol para sa manlalaro. Bagama’t ang naratibo nito ay maaaring maging mapang-akit, ang eksperimental na diskarte sa gameplay ay higit na kahinaan kaysa lalim. Ang reputasyon nito ngayon ay mas matatag sa mga cult horror collector kaysa sa mga action player noong ito ay inilabas.