D no Shokutaku 2

Opis

D no Shokutaku 2 (D’s Dining Table 2) to losy Laury Parton, która po katastrofie samolotu wywołanej atakiem terrorystycznym i uderzeniem meteorytu, budzi się w odosobnionej chacie w kanadyjskiej głuszy. Wraz z towarzyszącą jej Kimberly Fox musi zmierzyć się z luką w pamięci obejmującą osiem dni po kraksie oraz przerażającym zjawiskiem przemiany ocalałych w roślinne monstra. Historia szybko ewoluuje z walki o przetrwanie w apokaliptyczny konflikt naznaczony religijną symboliką i wpływem obcej siły przybyłej wraz z meteorytem. Choć tytuł jest duchowym następcą oryginalnego D, łączy je jedynie postać Laury, która w tej produkcji występuje w roli „cyfrowej aktorki” zaangażowanej w zupełnie nową opowieść.

Długie sekwencje filmowe płynnie przechodzą między horrorem, melodramatem i filozoficzną refleksją, nadając mroźnemu krajobrazowi atmosferę niespotykaną w żadnym innym tytule na Dreamcasta. Eksploracja odbywa się z perspektywy trzeciej osoby, a losowe starcia przenoszą akcję do statycznych sekwencji strzelanin z perspektywy pierwszej osoby. Mechanika celowania za pomocą gałki analogowej oraz konieczność szybkiego reagowania na przyciski w obliczu ataku potworów definiują wyzwania bojowe. Postać Laury rozwija się dzięki zdobytemu doświadczeniu, a dostępny arsenał – od pistoletu maszynowego z nieskończoną amunicją po karabin myśliwski – pozwala na zarządzanie stanem zdrowia poprzez polowania. Dochodzenia wewnątrz budynków wykorzystują sztywne kąty kamery, kładąc nacisk na obserwację, a wbudowany aparat fotograficzny pozwala zapisywać wspomnienia na karcie VMU.

Produkcja pierwotnie powstawała z myślą o anulowanym sprzęcie 3DO M2, jednak Kenji Eno podjął decyzję o porzuceniu tamtej wersji i całkowitym przebudowaniu projektu pod możliwości konsoli Sega Dreamcast. Podobnie jak w Enemy Zero, postać Laury jest tutaj traktowana jako powracająca aktorka, a nie jako bohaterka o stałym scenariuszu. W zestawieniu z Resident Evil Code: Veronica, gra jest mniej zdyscyplinowana mechanicznie, za to znacznie bardziej nieprzewidywalna, swobodnie zmieniając gatunek w zależności od potrzeb narracji.

Współczesna recepcja była podzielona: krytycy wychwalali stronę wizualną, muzykę i odwagę w przełamywaniu konwencji, punktując jednocześnie powtarzalność podróży po śnieżnych pustkowiach i momentami irytujący system walki. Choć eksperymentalny charakter rozgrywki bywa dla wielu graczy wyzwaniem, pozycja ta cieszy się dziś statusem kultowej wśród kolekcjonerów horrorów.