The Getaway

Opis

The Getaway to ambitna próba stworzenia przez Sony Computer Entertainment Europe grywalnego filmu gangsterskiego, która świadomie dystansowała się od zręcznościowego chaosu serii Grand Theft Auto na rzecz surowego realizmu londyńskiego półświatka. Tytuł, opracowany przez wewnętrzne studio Team Soho i wydany pod koniec 2002 roku, doskonale oddaje estetykę kryminałów w stylu Przekrętu czy Dostać Cartera. Projekt ten przedkładał narracyjną imersję nad swobodę typu sandbox. Pierwotnie planowany jako tytuł startowy na PS2, zaliczył dwuletnie opóźnienie, wynikające z uporu twórców, by odtworzyć 16 kilometrów kwadratowych centrum Londynu z niespotykaną wcześniej dokładnością architektoniczną.

Rozgrywka opiera się na dualnej narracji, dzieląc kampanię między Marka Hammonda, byłego skazańca zmuszonego do wykonywania zleceń bossa Charliego Jolsona, a Franka Cartera, detektywa z jednostki Flying Squad. Znakiem rozpoznawczym gry jest całkowity brak interfejsu HUD: na ekranie nie uświadczymy pasków zdrowia, liczników amunicji ani minimapy. Zamiast tego, gracz nawiguje do celu za pomocą migaczy w pojeździe. Stan zdrowia postaci sygnalizuje kulejący chód lub zakrwawione ubranie, a regeneracja wymaga oparcia się o ścianę, by złapać oddech. W przeciwieństwie do Grand Theft Auto III, pojazdy w The Getaway są w pełni licencjonowane – od marek takich jak Lexus, Nissan czy Vauxhall – i cechują się wymagającym modelem fizyki oraz zniszczeń.

Pod względem technicznym gra zdefiniowała autorski silnik zdolny do ciągłego strumieniowania geometrii 3D i tekstur wysokiej rozdzielczości bezpośrednio z nośnika DVD. Pozwoliło to na podróż po całym wirtualnym Londynie bez ani jednego ekranu ładowania, co w 2002 roku było przełomem. Kolejnym osiągnięciem było pionierskie wykorzystanie pełnego motion-capture (twarz, ciało, głos) dla wielu aktorów jednocześnie, co nadało scenom przerywnikowym teatralnego ciężaru. Ambicje silnika przypłacono jednak sterowaniem, które krytykowano za sztywność i nieodpowiednie reakcje, a także sprawiającą problemy kamerą. Warto wspomnieć o kontrowersjach licencyjnych: wczesne nakłady PAL zawierały furgonetkę British Telecom (BT), którą Hammond musiał ukraść, by wyeliminować skorumpowanego gliniarza. BT zagroziło krokami prawnymi, co zmusiło Sony do dyskretnej podmiany pojazdu na generycznego białego Forda Transita w późniejszych egzemplarzach.

Po premierze The Getaway spotkało się z polaryzującym odbiorem, chwalone za ambicje estetyczne, lecz ganione za toporność wykonania. Recenzenci zachwycali się fenomenalną grą aktorską, dojrzałym scenariuszem i precyzją odtworzenia londyńskich ulic, wskazując jednak, że brutalne limity czasowe i niewygodny system strzelania zza osłon bywały uciążliwe. Mimo wad, gra odniosła ogromny sukces komercyjny w Europie i Australii. Z perspektywy czasu postrzegana jest jako wysoce ambitne, niedoskonałe dzieło, które przetarło szlaki dla kinowych hitów późniejszych generacji, a reżyser Brendan McNamara przeniósł tę filozofię projektowania do późniejszego L.A. Noire.