The Getaway

Beschrijving

The Getaway was de poging van Sony Computer Entertainment Europe om een speelbare gangsterfilm neer te zetten. De titel distantieerde zich bewust van de arcade-achtige chaos van Grand Theft Auto en koos voor de rauwe realiteit van de Londense East End. Ontwikkeld door de interne studio Team Soho en uitgebracht eind 2002, vangt de game de typische Cockney misdaadesthetiek die destijds populair was door films als Snatch en Get Carter. Het ontwerp gaf de voorkeur aan verhalende onderdompeling boven de vrijheid van een sandbox. Oorspronkelijk bedoeld als lanceringstitel voor de PS2, liep het project twee jaar vertraging op doordat de studio vastbesloten was om 16 vierkante kilometer van het centrum van Londen met ongekende architecturale precisie na te bouwen.

De spelervaring is opgebouwd rond een dubbel verhaal, verdeeld tussen Mark Hammond, een ex-gedetineerde die erin is geluisd en gedwongen wordt opdrachten uit te voeren voor misdaadbaas Charlie Jolson, en Frank Carter, een eigenzinnige rechercheur bij de Flying Squad. Een kenmerkend aspect van de game is de afwezigheid van een HUD (Heads-Up Display): er zijn geen gezondheidsbalken, munitietellers of mini-kaarten. Spelers worden naar hun bestemming geleid door de knipperlichten van hun voertuig. De gezondheidstoestand is zichtbaar aan de manier waarop het personage mankt of het bloed op hun kleding; om te herstellen moet de speler tegen een muur leunen om op adem te komen. In tegenstelling tot Grand Theft Auto III bevat The Getaway volledig gelicentieerde voertuigen van merken als Lexus, Nissan en Vauxhall, voorzien van een genadeloos realistisch schade- en physicsmodel.

Technisch gezien werd de game gedefinieerd door een speciaal ontwikkelde engine die in staat was om 3D-geometrie en texturen met hoge resolutie constant vanaf de dvd te streamen. Hierdoor konden spelers over de volledige kaart van 16 vierkante kilometer rijden zonder laadschermen, een revolutionaire prestatie in 2002. Een andere mijlpaal was het baanbrekende gebruik van motion-capture voor gezicht, lichaam en stem van meerdere acteurs tegelijk, wat de tussenfilmpjes een theatrale zwaarte gaf. De ambitie van de engine ging echter ten koste van de besturing, die destijds veel kritiek kreeg omdat deze stijf en ongevoelig aanvoelde, vaak in combinatie met een eigenzinnige camera. Een ander interessant detail was de juridische controverse rondom licenties: de vroege PAL-exemplaren bevatten een bestelwagen van British Telecom (BT) die Hammond moest kapen om een corrupte agent te elimineren. BT dreigde met juridische stappen uit angst dat dit geweld tegen hun technici zou aanmoedigen, waardoor Sony gedwongen werd de wagen in alle latere edities te vervangen door een generieke witte Ford Transit.

Bij de release werd The Getaway gepolariseerd ontvangen; er was lof voor de esthetische ambitie, maar kritiek op de stroeve uitwerking. Recensenten prezen het fenomenale stemmenwerk, het volwassen script en de nauwkeurigheid van de Londense straten, al merkten ze vaak op dat de genadeloze tijdslimieten en de houterige ‘cover-shooter’ gameplay de ervaring konden frustreren. De ontvangst in Europa en Australië was desondanks zeer sterk, met miljoenen verkochte exemplaren. Retrospectief wordt het gezien als een ambitieus, imperfect werk dat de weg vrijmaakte voor cinematografische games van latere generaties, waarbij regisseur Brendan McNamara deze ontwerpfilosofie later voortzette in L.A. Noire.